Uslovljeni Um u svakom momentu reaguje na Spoljašnju Akciju kreirajući mrežu Utisaka, Reakcija, Ideja, Koncepata kao odgovor na Spoljašnjost, ali i kao određenu “akciju” koja bi trebala da se manifestuje u Spoljašnjem. Ta Akcija koju on kreira naizgled je Akcija, jer se oslanja na niz komplikovanih Asocijacija koje povezuju Ideje i Filtere Uslovljenosti (otuda naziv Uslovljeni Um) – obrasce ponašanja, mišljenja, emocija, čak i fizičke pokrete – koji “kreiraju” strukturu Uslovljenosti. Uslovljenost je upravo međuovisnost Spoljašnjih i Unutrašnjih Zakona kojima je kreirana i Unutrašnja i Spoljašnja Realnost.
Identifikacijom ili stvorenim Identitetom čovjek je Vezan Projekcijama koje ispoljava kao stvarnost samog sebe, misleći da je on ono što se ispod kože manifestuje kao lični zbir misli, emocija, instinkata, pokreta. No, ono što je to u stvari jeste Uslovljenost ili Mehanizmi koji djeluju sami za sebe. Uslovljen Voljenjem i Ne-voljenjem, Sviđanjem i Ne-sviđanjem, Ugodnim i Neugodnim, u skladu sa Konceptima i Idejama ili u suprotnostima sa njima, a koje dolaze iz odgoja, obrazovanja, socijalnog okruženja, u spoju sa Samskarama koje je neko donio sa sobom – a one su upravo ono što je kreiralo Spoljašnje okruženje kao i način razvoja određenog bića – čovjek se razvija kao ljudsko biće koje je spoj unutrašnjeg i spoljašnjeg, kao svojevrsnog ogledala koje traži stvarnost i odraz. To je ljudska stvarnost. Možemo u njoj pričati i o Mehaničnosti, Identifikaciji, Slici o sebi, Idejama na koje se oslanja ljudski život, religiozno-spiritualnim uslovljavanjima i projekcijama, ali to sve već znate.

Sadhana i Unutrašnja Praksa kroz svoje usmjerenje ka čovjeku ali i ka nečemu Višem od Čovjeka pokušava da preusmjeri Tok Energije i ispoljenja izvan svakodnevne Uslovljenosti pokušavajući na taj način da preusmjeri čovjeka ka drugoj Realnosti, onoj na kojoj se oslanja cijela Kreacija, koja je Temelj sve Stvarnosti, davajući niz načina, tehnika, učenja, i savjeta kako bi čovjek osvijestio svoje Istinsko Porijeklo, kako bi preokrenuo Evoluciju ka Involuciji (povratak ka Izvoru), kako bi preokrenuo proces ispoljenja na Unutrašnjem planu koji ide u skladu sa Zakonima Saincare i Pratisaincare (ispoljenja od Apsoluta i ispoljenja ka Apsolutu), te na taj način Oslobodio Izvorno Biće od Zatvora Uslovljenosti kojim gospodare Sile i Zakoni ispoljeni Prirodom Prakrti ili Shaktii ili Prirodom Triju Guna (Sila). No, ono što Uslovljen Um shvata jeste da mora da se bori protiv toga. Dok je upravo način na koji shvata USLOVLJEN. Ako sve shvatate Uslovljenim Umom, kakvo će biti shvaćanje? Uslovljeno. Kakvi će biti mogući odgovori na tu Uslovljenost Uma? Uslovljeni.
Koju god školu, duhovnost, rad uzmete, to je i dalje Uslovljenost. Čak je i najefektivniji Rad na Sebi prosto Uslovljavanje, ali pod drugim Zakonima i drugim Ciljevima.
Otuda i savjet Vrhunskih Majstora da se ne smijete vezati čak ni za ono što vas od-uslovljava kako to ne bi postao novi način Uslovljenosti. Opet, s druge strane, trebate se vezati za ono što vas Razuslovljava kao način skidanja niže Uslovljenosti i prebacivanje pod Više Zakone Univerzuma. Ali biti pažljivi i znati da je i to samo Koncept Učenja, i ništa više. Način i ništa više, koji ima za cilj probuditi Više u vama. Čak i taj način koji ste izabrali strogo je Uslovljen i pod Zakonima koji vladaju oko nas. Ne možete izabrati nešto što već nije u vama kao Potencijal ispoljenja (Samskara). A to je ujedno i odgovor na tzv. Slobodnu Volju.

Ponekad, kada pod uticajem Prakse, pogledate ovaj Svijet i samog sebe, čak i cijeli Univerzum, možete percepirati matematičku preciznost koja se ispoljava, kao ogroman mehanizam u pokretu, upravo kao i vaše tijelo koje je zbir složenih operacija koje omogućuju njegovo funkcionisanje, kretanje, hranjenje, stvaranje energije, potrošnju iste, a onda možete ići malo dalje i uskoro sagledati i Psihološku Mašinu koja je na isti način Uslovljena, usmjerena, koristi različite Ideje i Koncepte kako bi hranila samu sebe, trošeći vazduh kao vezivno tkivo Uma i Tijela, koje služi kao proces Transformacije grubljeg u suptilnije, pretvaranja Energije, ali i obezbjeđivanja dodatne Energije ukoliko se zna koristiti. Uskoro Um ispuni Uvid da je sve Mašina koja strahovito djeluje, savršeni stroj, perpetum mobile, koji sam sebe troši i snabdjeva Energijom.

Vjerujem da vam je ovaj opis pomalo neprijatan, hladan i da bi to više volili da začinimo nekim mističnim riječima i opisima, kao kada pričamo djeci bajku za laku noć. Stvarnost nema veze sa emocijama koje imamo, pogledima kojima bi volili da vidimo Život i Apsolut. Da, postoji vezivno tkivo koje se naziva Ljubav, ali ta Ljubav ima nekoliko nivoa, koji ovise o Stepenu Zrelosti, Nivou Bića koje je samo ta Ljubav, jer ono je ono što ispred sebe Percepira u ovom Dualnom Univerzumu, sve dok ispod te igre Dualnosti ne sagleda Temeljnu Svijest, koja je Vezivno tkivo, koja omogućava Život jer je i sama Život. Ali to nije infantilno-mistična duhovnost kojim manipulatori, koji su u većini izmanipulirani, manipulišu naivnim Tragaocima.
Naravno, ukoliko u svemu tom nema Emocije, onda sve liči na gornji opis. Matematičko-fizički opis ispoljenja Apsoluta. A ukoliko u tome svemu ima Emocija, onda to dobija malo drugačiji izgled. Ne puno različit, ali samo obojan ugodnim Emocijama, Ljubavlju, radošću..
Svaki pristup u većini slučajeva ograničen je na jedno, drugo ili treće, tj. na intelekt, emociju ili fizički pristup Probuđenju pojedinca. Kao što se Ideja Probuđenja razlikuje od jednog preko drugog do trećeg pristupa tako  se razlikuju tri boje, bijela, crvena i crna.

Tantrički Pristup je drugačiji u mnogo čemu. Mnogi misle da je to određena igra Energijama, ali to je samo jedan ograničen, kao i ostala tri pristupa, način kojim su mnogi manipulisani i usmjereni na Avidya Tantrička Učenja, kao većina Kaliika, Aghora i sličnih, tj. Ljevih Tantričkih Praksi. Iako postoje Ljeve Tantričke Prakse koje su usmjerene na Bit, tj. na Svijest i Razvoj Unutrašnjeg Potencijala ili Prirode Čovjeka. No većina je usmjerena na razvoj Energije, hranjenje njome, krađom iste putem seksualne prakse, manipulacije sa drugima – od razgovora, trenja koja se izazivaju na taj način i do krađe energije putem simbola uklopljenih u slike koje se prezentuju kao razni retriti, hramske ili slične manipulacije pojedinaca – zbog toga što većina takvih praktikanata biva odvojena od Izvora upravo samom Praksom koju rade. To su Avidya Tantrička Učenja i njih je najviše u Svijetu oko nas. Ona su najzastupljenija, najčešće korištena, predstavljana kao “vrhunska tantrička praksa”, igraju se ljudskim emocijama i njenim nedostatcima, ali i osjećajem posebnosti, osjećajem povećane energije koja dolazi seksualnom manipulacijom s okolinom, ili manipulacijom Ličnosti koja misli da je posebna i izabrana. Sve to pripada Avidyi Shaktii. Sili koja iskorištava Energiju za širenje i razvoj Kreacije i koja je pod Zakonom MayaShaktii ili Saincara Zakonom Ispoljenja Univerzuma.
S druge strane postoje Desna Tantrička Učenja koja po svemu liče na Yogička Učenja, sem različitosti određenih Koncepata i Ideja, i vuku korjenje Advaita Tantre.
Opet, postoje i Srednja Tantrička Učenja, kao što je recimo Madhyamachara Tantra, čiji je cilj potpuni Razvoj i Rast Čovjekovog Bića, ili da to kažem drugačije, Usmjerenje na Suštinu, Istinsku Prirodu koja se provlači kroz cijelu Praksu, izraženu riječima da Čovjekova Priroda nije različita od Apsoluta, da se Čovjek ispoljava u nizu međuovisnih faktora, fizičko-psihološko-spiritualnog faktora koji ujedinjenjem postaje Izvorna Priroda, ili Cjelovit Čovjek. Naravno i Madhyamachara Tantra ima nekih svojih grešaka koje se provlače u skladu sa Uslovljenošću Uma. Jer sve što date Uslovljenom Umu postaje Uslovljeno. A ono što date Razuslovljenom Umu, čak i najveću laž, postaje način Razuslovljenja.

Sada, koji je cilj svih tih Praksi? Šta je njihova srž?
Madhyamachara Tantra prije svega želi da čovjeka sagleda sa njegovog Izvornog Stanja, te ga posmatra neodvojivo od njegove Prirode, s tim da joj je jasna njegova Uslovljenost, Dualnost u kojoj je zaglavio i proglasio je Stvarnošću, ne uviđajući poveznicu, ili Vezivno tkivo Svijesti kao Izvorišta Kreiranog Univerzuma. Otuda se u Madhyamachara Tantri način izvođenja mnogih tehnika razlikuje od Degradiranih Tantričkih Učenja, poput mnogih Praksi Ljeve i Desne Tantre. Izvan je ritualnog, a često puta i tehničkog dijela Učenja kojima obiluju Avidya Tantrička Učenja. Temelji se na Ucjelovljenju Čovjeka kao Prirodnog Ispoljenja Sile Apsoluta ili Brahme. Temeljeći se na Ne-Dualnosti, ali kroz Dualnost koju sagledava kao samog Brahmu, ona omogućava Čovjeku razuslovljenje, Oslobađanje Uma, Cjelovitost i to ne samo kroz odbacivanje Svijeta ili Stvorenog Univerzuma, već i kroz Ucjelovljenje Dualnog i Ne-Dualnog, Dvojnosti i Jednosti kao ispoljenja Svijesti koja je izvan Jednog i Dvoga (Ne-dualnog i Dualnog). Ona u sebi sadrži oboje te samim tim pripada upravo najvišem obliku Tantričkog Učenja Samaya Tantri, koja u sebi sadrži sve nivoe Čovjekovog Razvoja, ali za razliku od drugih načina, ona ih sagledava sa stanovišta da je Čovjekova Priroda sam Apsolut, te samim tim način njenog Djelovanje je malo drugačiji.

No, što je Cilj tog načina Učenja?
Cilj mu je prije svega sprečavanje daljnjeg Uslovljenja, Uviđanje trenutačne Uslovljenosti, upoznavanje Uma i njegovih Funkcija, tj. njegovih Dijelova i načina rada, proučavanje određene Kosmologije koja ima za cilj ispravljanje pogrešnih Ubjeđenja, ali i usmjerenja i pojašnjenja Ideja koje mogu biti upotrebljenje u svakodnevnoj Sadhani, te usmjerenje Uma na njegovo Izvorište i ostvarenje Oslobođenja od Uma, te samim tim Um postaje savršen Alat Ispoljenja Bića koje je Osvešteno i Probuđeno.
Svakodnevnom Praksom, te upotrebom Učenja – iako je svako Učenje određeno Uslovljenje dok se ne dovrši i Um se Oslobodi – Um se odvraća od Spoljašnje Stvarnosti i Uslovljavanja koja su zadobijena svakodnevnim Životom, pod Uticajem Životne Sile Saincare. Ubacivanjem Ideja i Koncepata određenog Učenja, te davajući Filozofsku, Teoretsku i Praktičnu Primjenu istih Ideja, omogućava se razuslovljenje Uma od dotadašnjeg Uslovljenja, usmjerava se u drugom pravcu, što je svojevrsno Kreiranje nove Stvarnosti, te na taj način kroz Primjenu Prakse čovjek usmjerava Um i podučava ga na drugačiji način od prethodnog kroz koji se ogleda jasnoća Motiva i jasnoća Cilja koji je Oslobođenje od svakodnevne Uslovljenosti i zarobljenosti Silama i Zakonima Mehaničkog Univerzuma.
Upravo u tom momentu, kroz Praktičnu Primjenu Učenja, vrši se određeno “reprogramiranje” Uma, no to “reprogramiranje” zbog same Uslovljenosti može da dovede do različitih Ciljeva koji ponekad nisu u skladu, ili da kažem u većini slučajeva, nisu u skladu sa Oslobođenjem, te samim tim uzrokuju daljnje Uslovljavanje naizgled drugačije, ali samo naizgled, jer Uslovljenje je Uslovljenje bez obzira koliko je drugačije od prethodnog.
Tu se krije mnoštvo grešaka, pogrešnih usmjerenja, dodatne Uslovljenosti, prividnog oslobođenja, pogrešne kristalizacije. Mogu reći da nije problem nikakvo Učenje, ako je onaj koji primjenjuje to Učenje Istinski. Ali znajući da je “Istinski” samo riječ za mnoge, mogu reći da je u većini slučajeva riječ o imitaciji Istinskog, jer Istinsko prvo mora biti “nađeno”, probuđeno kako bi moglo da od Učenja izvlači korist koja mu omogućava daljnji Rast i Razvoj, a u skladu sa Oslobođenjem od Uslovljenosti ili od Uslovljenog Uma.

Tri nivoa Rada postoje na svim razinama, jer sve je pod Djelovanjem Triju Sila (Guna). Tako da Unutrašnji Rad mora biti preduzet na ispravan način, pod Ispravnom Motivacijom, Naporom i Ciljem. Onda, on mora biti u skladu sa Gjanom, Bhakti i Karmom (Intelektualni, Emotivni i Motorički Centar). Tada, on biva ponovo ispoljen na Tri Razine Rada Shaktii (Shakta) Sadhana, Vaeshnaviiya Sadhana i na kraju Shaeva Sadhana (borba protiv Inercije, Predaja i Manifestacija Najvišeg – Učenja i Znanja koje ono daje – te na kraju Transcedencija). A onda možemo to podjeliti i na još dodatna Tri Načina, koji su vezani sa Unutrašnje-Spoljašnjim, a to je Rad sa Sobom, Rad sa Drugim i Rad sa Učenjem. Tj. Rad na Sebi, Rad u koji su uključeni Drugi (spoljašnja stvarnost, odnosi, ljudi s kojima smo u Radu) i Rad na Učenju u smislu prihvatanja i širenja Sile koja stoji iza kao Temelj sve Kreacije.
Svo ispoljenje ili Način Praktične Primjene Učenja služi tome da se Ideje Učenja upotrebe na Ispravan način. I jedna od krucijalnih Uloga Majstora je upravo u tome da obezbjedi ispoljenje Učenja na Ispravan način kod svakog Učenika. A to je nešto što se naziva Jalov posao, jer u sebi uključuje saradnju Učenika, koji treba biti Iskren, Otvoren, Predan Učenju, Jasan sa Ciljem i Motivom i slično. A najčešće nešto od ovoga nedostaje, sem ukoliko sve nedostaje. Tada, o kakvom Oslobođenju možemo pričati ili usmjeravati se ako u nama nema mnoštvo dijelova koji su potrebni kako bi se Praksa odvijala na najbolji način?
Tada Praksa postaje Laž kao i sam Um ili Ličnost koja glumi Unutrašnji Rad, Rast i Razvoj.

Gjana označava, u zavisnosti od Učenja do Učenja te samim tim i Ideja koje ono daje, Jasnoću Intelektualne Prakse, tj. Znanje, Informacije, Usmjerenje Pažnje ili Posmatranja ka onom o čemu Učenje govori. Ono ne znači samo Oslobođenje zadobijeno Svijesnošću ili Samoispitivanjem kako se najčešće govori i prevodi. Gjana označava Intelektualni Centar te načine Rada, kao većina Yoga Praksi, koji idu kroz intelektualno znanje, filozofiju, teoriju, informacije koje se tiču Učenja, a onda i samo Probuđenje u poznatim Školama Gjana Yoge. To je najčešći način prevođenja ili tumačenja, ali srećom i ne jedini.
Gjana služi kako bi se Um podučio, kako bi mu se dalo određeno Usmjerenje, kroz Ideje i Koncepte Učenja, ali i kroz Ideje Apsolutne Stvarnosti, Svijesti koja je Oslobođena i koju ne uviđamo zbog pogrešnih Ideja, Uslovljenosti Koncepata. Kada se Um dovoljno “prosvijetli” sa Idejama koje su suprotne od Spoljašnje Uslovljenosti Čovjek počinje Razumijevati da Koncepti i Ideje koje je imao grade  način života, ponašanja, ispoljenja, uslovljavaju emocije, pokret i slično, te da postoji određena međuzavisnost ljudske Mašine – fizička, psihološka i spiritualna mašina – te da samo ispravnim radom te Mašine, te njenim usklađivanjem omogućeno je Oslobađanje od Uslovljenosti koja zahvata sve Centre, sve Chakre, ili kompletnog Čovjeka. Tada mu postaje jasno da mora da aktivira i Emotivni Centar koji je pogrešno razvijen, koji je prepun negativnih emocija, vezivanja, nepravilne usmjerenosti, koji proizvodi želje, navike, očekivanja, projektuje, uslovljava i ojačava pogrešan rad ostalih centara.
Tada shvata da mora da i njega čisti i razvija te da je jedan od stepena Razuslovljavanja i praksa koja se naziva Bhakti (Devocija, Predaja). Kao i kod Gjane i ovdje vlada pogrešno ili Degradirano Učenje u većini slučajeva i povezuje se sa infantilnim emocijama, projekcijama straha i nadanja, pričicama i bajkama o Stvarnosti, Bogu, Đavolu, Demonima i slično. Česta projekcija na Bhakti je da je Bhakti Pristup sličan zanimljivim skakutavim narandžastim i nasmijanim licima, poznatijim kao Hare Krishna, tj. “škole” koja se zove “Svjesnost” (iako se pitam gdje tu vide Svjesnost) Krishne koja se proširila indoktriniranim i infantilnim zapadom ko gljive poslje kiše. Opet imamo i drugi primjer Bhaktija oko nas, a to su razne Religije kao i određene Spiritualne Škole koje se oslanjaju na razvoj Emotivnog Centra i njegovog čišćenja putem Vjere, Predaje Bogu. Opisi Boga i Predaje najčešće su luđi od sljedbenika koji sljede te opise. Srećom ima i onih koji su izvan tih bajkovitih prikaza Apsolutne Realnosti ili Boga te shvataju šta to znači i razvijaju se u tom smijeru.
Bhakti nije sljepa vjera, nije infantilno ponašanje i tzv. pozitivne emocije. Ono nije sljeđenje nekih ideja koje nemaju veze sa Stvarnošću. Ono nije čak ni neka predaja nekoj Ideji Boga ili predstavi koja liči na Predstave u Ludnicama. Ono je Emotivno Usmjerenje na Više Ideje, Više Koncepte koji putem jasnoće Emotivno osnažuju i uznose čovjeka da Emotivnom Sviješću shvata i Razumije, ali i osnažuje samu Svijesnost, koja tek tada postaje Svijesnost u pravom smislu te riječi. Emocija je pokret Energije, koji može biti usmjeren u raznim pravcima, ali ona je i određena vrsta Hrane, Snage Utiska, Vatre koja unutar Čovjeka Gori i pali sve što nije u skladu sa onim gdje je on krenuo. U toj Ideji Predaje ili Devocije može biti uvrštena i Viša Stvarnost u vidu Apsoluta, Boga ili kako god to željeli nazvati, ali koja je oslobođenja pogrešnih vjerovanja, indoktrinacije, te Čovjeku daje Temelj koji je on sam u svojoj Biti. Devociju krasi Parabhakti ili usmjerenje na Najviše, na Neispoljenog Brahmana kao Istinskog Stanja ili Bića.
Kada se Bhakti i Gjana spoje, kada zajednički Djeluju putem Učenja na Čovjeka nastupa sljedeći korak a to je Karma ili Akcija.
Karma znači Djelovanje u skladu sa Emocijom i Intelektom koji su Usmjereni na Učenje i Oslobođenje od Uslovljenosti. Drugim riječima, Ispoljenje onog što vi Jeste te življenje u skladu sa tim, putem Čula, Uma, Tijela kao organa Djelovanja ili Ispoljenja. S druge strane riječ Karma označava i Sjeme koje uzrokuje određeno Ispoljenje koje se često puta definiše dobrim i lošim, iako je bolja riječ korisnim i nekorisnim.
U Ezoteričnoj Tantri to označava suglasje ili Cjelovito Ispoljenje Gjane i Bhaktija u skladu sa Učenjem koje vodi ka Oslobođenju. Drugim riječima, ako je Svijest usmjerena na Ideje i Koncepte Učenja o Oslobođenju, a Emocija to svojim Djelovanjem i Predajom (Devocijom) pojačava te to usmjerenje čini snažnijim mobilišući sve mogućnosti čovjeka, Karma je tada Ispoljenje tog dvoga, što daje svojevrsnu Cjelovitost Ljudskog Bića i na kraju obuhvata sve Mogućnosti koje ljudsko biće ima u svrhu postizanja Cilja, tj. Oslobođenja.

O Ispravnoj Motivaciji i Cilju sam već pisao, a to dvoje označavaju i Napor. Jer Napor ne može da bude Ispravan ako ovo dvoje nisu usklađeni sa Ispravnošću. Tako da sada njih posebno neću pojašnjavati, već idem dalje.

Shaktii ili Shakta Sadhana znači borbu protiv Sila Inercije ili sila koje vode materijalizaciji. S tim da Materijalizacija u ovom smislu znači ogrubljivanje Sila i Energije, a ne Materija u smislu suprotnom od Duhovnosti. Takvo što ne postoji, to je projekcija Degradiranih Učenja.
Shaktii Sadhana je upravo borba protiv najjače Sile ili Gune, a to je Tamoguna (Tamah) te Inercije i Neznanja koje ona sa sobom nosi, ali i protiv svega što ona obilježava. Neznanje kao vid pogrešne Uslovljenosti, samodefinicije spoljašnjim, tromosti, inercije, negativnih emocija, propadanja, smrti, uništenja, mehaničnosti, pogrešnog rada Centara i Chakri, identifikacije, vezanosti, itd. Ona u sebi uključuje i Gjanu i Bhakti i Karmu kao Način pomoću koje se Sadhana vrši i upražnjava u svakodnevnim okolnostima.
Shakta je onaj koji je odlučio/la da probudi svoje pritajene Mogućnosti, tj. Potencijal Istinskog u sebi, i koji se bori protiv sile Inercije, uspavanosti, uslovljenosti, itd. te otuda i taj naziv Shakta ili Shaktii Sadhana. Shaktii Sadhana označava odlučujuću borbu protiv Sila koje nastoje održati čovjeka u Uspavanosti, kako iznutra tako i izvana. Taj stadij ne znači samo borba za sebe, već i u sebi uključuje i djelovanje na spoljašnjem i unutrašnjem planu u isto vrijeme. Pomoću te prakse, borbom protiv Uslovljenosti i Ograničenja ili Inercije (Tamogune) između ostalog Učenik povećava i svoju Energiju koja se inače rasipa na sve na što nas Uslovljenost i Ograničenje usmjerava u skladu sa Silama koje tu djeluju. Na taj način on preokreće djelovanje Energije u sebi, koja je usmjerena na Spoljašnje, na potrošnju, na iskorištavanje i okreće je ka Sebi, ka izgradnji sebe, Svijesnosti, Istinskog.
Kada se smijer Uma preokrenuo i kada je čovjek počeo shvaćati i Razumijevati da on nije odvojen od Najvišeg kroz svoju Brahma Sadhanu, te da je Svijest koju u sebi osjeća – iako taj osjećaj Ja ili Svijesti može nastati iz dva izvora, tj. pod uticajem Saincare i Mayashaktii ili jednostavnije pod uticajem spoljašnjo-unutrašnje uslovljenosti Uma kao ili pod uticajem izvorne iskre Svijesti ili Atmana koji dolazi od Apsolutne Stvarnosti – direktno potiče od Najvišeg u njemu Praksa polako prelazi na Vaeshnava ili Vaeshnaviiya Sadhanu.
Vaeshnava Sadhana znači “skloniti se pod Najviše (Brahma)”. U kojoj se Učenik trudi da ostane u doticaju sa Kosmičkim Tokom, tj. Svijesnošću koja je izvan djelovanja ograničenog i Uslovljenog Uma. On u sebi osjeća doticaj sa Silom Učenja koja je sama Sila Apsoluta. Ona ne mora biti pročišćena do kraja kako bi se osjećala, ali je njen cilj samo pročišćenje kroz Shaktii ili Shakta Sadhanu. U tom Stanju, ili Stadiju Prakse, Učenik se više ne obazire šta je pozitivno ili negativno, on nije zainteresovan za zadovoljenje spoljašnjih formi, već je usmjeren na održavanje tog kontakta, osjećaja uvezanosti sa Najvišim – u ovom smislu i sa samim Učenjem – te odbacujući u potpunosti Spoljašnjo-Unutrašnju Uslovljenost okreće se ka ispunjenju sa Sviješću, sa Učenjem, sa onim što je shvatio ili Razumio ka Najviše, ka Sjedinjenju sa Izvornom Sviješću djelujući na taj način unutar Svijeta u kojem živi, ispoljavajući Autentično Sebe u skladu sa Razinom do koje je stigao, zaboravljajući na imitacije, vrline, mane i slično, jer shvaća da je sve to izraz Najviše Stvarnosti čija je i on sam Manifestacija. Na tom stepenu Devocija ili Bhakti dobijaju svoj pravi izraz. On se više ne bori, ali i ne odbacuje borbu. Ne analizira pod uticajem Uslovljenog Uma, već Razumije pod Uticajem Svijesti koja je on sam. Ne razmišlja pod uticajem Dualnosti ili “ili-ili” načina Razmišljanja, već u “i-i” načinu Razmišljanja. On Cjelokupnije osjeća Stvarnost, Učenje, ne mora da ga imitira ili filozofski ispoljava, ne mora da se trudi da nauči i da se dodatno uslovljava već jasno RAZUMIJE ono što UČENJE govori i ISPOLJAVA TO RAZUMIJEVANJE SOBOM. Vishnu znači “sve-prožimajući”, “ekspanzivan” otuda i taj naziv tog Stadija Sadhane. Taj stadij može biti podjeljen na dva dodatna stadija, ali ne namjeravam da vas za sada opterećujem njima. Oni su povezani sa dubinom same Sadhane te se dijele u odnosu na tu Dubinu i osjećanje koje se pojavljuje i nestaje, kao prvi dio te Sadhane i stalnost samog Osjećaja Sjedinjenja ili prožimanja Stvarnosti Sviješću kao drugi dio Vaeshnava Sadhane – čisto da znate.
Primjer Čovjeka koji je poznat u ovoj vrsti Sadhane ali često puta zloupotrebljavan od raznih škola koje se predstavljaju kao Bhaktii Škole je Chaitanya Mahabrabu, te njegovo ispoljenje pod djelovanjem tog Stadija Sadhane. Takav Čovjek nosi još jedan naziv vrlo čest u Sufi Školama a to je Masta – onaj koji je prožen Allahom (Najvišim) ili božanski luđak. Naravno, to ne znači da takav čovjek mora da skakuće, da se neprekidno smije, pjeva ili šta već kako nam degradirajuća Učenja to pokazuju. Dapače, najčešće to Stanje ili Stadij nećete ni primjetiti kod takvog Čovjeka. On je u potpunosti Jasan i Predan, bez ostatka i u njemu više ne djeluje Uslovljeni Um.
Ulazeći u Nityabhavu on doživljava sveprožimanje sa Najvišom Realnošću u kojoj više nema razlike između Individualnog Sopstva i Apsolutne Realnosti. On je Transcendentirao nižu Prirodu, Transformisao Um i njegovo ispoljenje, Učenje dostiže najvišu Razinu te počinje da doživljava Nirguna Samadhi, u kojem nestaje sve sem Izvorne Prirode koja se prepoznaje na svim Razinama, Čovjek ulazi u Shaeva Stadij Sadhane.
Shaeva Sadhana je potpuno Sjedinjenje sa Najvišim, u kojem više nema nikakve razlike između Individue i Apsolutne Stvarnosti. Čovjek prepoznaje i Zna da je on sama Najviša Stvarnost koja nije odvojena od Univerzuma, te da je sam Univerzum sam Apsolut, sama Najviša Realnost, sam Bog i da je to Temelj sve Realnosti. On više nije on i nema individualni osjećaj Ja, već je njegovo Ja, tj. Svijest sama Stvarnost, Objektivna Stvarnost ili Stanje.
Ta Tri Stadija Prakse mora imati svaka Tantrička Praksa. Ukoliko je nema riječ je o Degradiranoj Tantri, tj. Tantri koja je podlegla Spoljašnjem Uslovljanju i Silama koje vladaju Spoljašnjim Univerzumom. U najgorem slučaju Avidya Shaktii.

Svi ti Stadiji imaju svoj nivo Rada na Sebi, Rada sa ili na Drugima i Rada na Učenju. Kao što svaki Stadij Sadhane ima u sebi ispoljenje Gjana, Bhakti i Karma pristupa Unutrašnjem Radu.

Sve to djeluje na Uslovljeni Um koji se pod tim Djelovanjem okreće ka Izvorištu te se Čovjek Oslobađa Uslovljenosti i Ograničenosti Razumijevajući sam Sebe i Razumijevajući šta je Stvarnost i on Sam. Na taj način, “dizajnirana” Praksa čovjeka vodi od grubljeg ka suptilnom i ka potpunom Sjedinjenju sa onim što on Jeste u svojoj Prirodi.  Svaki od Načina obilježen je svojim karakteristikama Ezoteričnog Rada, ali on nije spoljašnji, već upravo u skladu sa nazivom. On je Unutrašnji.

Oslobođenje nije PAF i to je to. To je Proces u kojem se Samskare, Karma, Vasane, Vritiiji, kompletan Čovjek zamjenjuje Istinskim. To je nestanak, smrt Ličnosti i Uslovljenosti koja je karakteristika Ličnosti. To je potpuna Transformacija Čovjeka, a na kraju i Transcendencija u kojoj Čovjek Razumije i Zna da je on, ne samo izraz, već samo Najviše Stanje, i da ne postoje neka odvojena bića, već samo Jedno Biće.

Tantrička Praksa je upravo to, sjediniti se sa Jednim, Ispoljiti ga u Stvarnosti i Živjeti TO na svim Razinama. To je Razumijevanje da niko nije odvojen, da je sve ispoljenje Njega ili Toga, i da ne postoji zasebno sopstvo, ograničeni Um, Uslovljenost, već samo To Što Jeste Osvešteno ili Neosvešteno. Ili ZNATE da TO JESTE ili to NE ZNATE. To je Ezoterična Praksa unutar Tantričkog Učenja kao izvorišta drugih Ezoteričnih Praksi. Ali i način Oslobođenja Izvornog Bića od Uslovljenosti i Ograničenosti, započet Borbom, u sredini sa Predajom i na kraju Sjedinjenjem sa Najvišim kao Istinskom Prirodom Čovjeka, ili Objektivnim Stanjem Svijesti.

Namaskar

Oglasi